Column tijdens opening GBK tentoonstelling in het Openluchtmuseum
26 oktober 2009

Jullie, en dan heb ik het even over de aanwezige kunstenaars, jullie zijn de eerste schakel in een culturele productielijn. En jullie maken niet zo maar iets, jullie maken iets dat stuitert en op zijn kop zet, iets dat prikt en tergt, iets dat de adembeneemt en dondert en bliksemt… kunst dus, en dat ontstaat allemaal uit niets. Nouja, je hebt voor die steeds terugkerende bovenmenselijke godenschepping wat materie nodig. En achter jullie aan komt een uitdijende menigte die zijn brood verdient met jullie werk, of ertegen schopt of er gewoon van geniet. Allemaal min of meer zoals het hoort, maar dan gaat het ergens mis: als het op overleven ofwel betalen aankomt, zijn jullie opeens de laatste schakel in de voedselketen.

Arnhem Disneyland
20 februari 2008

De laatste stadgenoten waren zo onderhand van vakantie teruggekeerd en leken weer helemaal ‘gewend’. Dat gaat verrassend snel, dat wennen aan je normale leven. Eerst kijk je nog een paar uur met buitenlandse ogen naar je vertrouwde omgeving, alsof je er net komt wonen. Maar na het doornemen van de post is het wel gedaan met die nieuwigheid, dan dommelen we weer in een soort halfslaap, qua kijken dan…

Zandkorrel
18 februari 2008

Onlangs zag ik in een special van de Boeddhistische Omroep de merkwaardigste Arnhemmer die ik ooit heb ontmoet. Ik leerde hem kennen onder de naam Si Fu Meijers, maar tegenwoordig gaat hij als prins Ganjuuryn Dschero Khan door het leven…

Enge plekken
7 oktober 2007

Er worden steeds minder mensen vermoord in Nederland. Lange tijd lag het aantal moorden rond de 250 per jaar maar in 2006 werden slechts 170 medeburgers verwurgd, verstikt, aan het mes geregen, beschoten of tot ontploffing gebracht. Om het leven nog veiliger te maken gaat de gemeente Arnhem de ‘enge plekken’ aanpakken. Door extra verlichting aan te brengen. Dat verzin ik niet, dat staat op de site van de gemeente zelf.

Onbepaald vertraagd
8 augustus 2007

Afgelopen december wilde ik per se voor research naar Argentinië. Volgens vrienden was het een bevlieging, een vakantiereisje onder de dekmantel van werk. Ik geef toe, onze halfzachte winters ruil ik graag in voor een paar volzomerse weken in Zuid-Amerika. Maar er lag ook een half voltooide misdaadroman Kunst zonder genade die ik samen met de Duitse auteur Thomas Hoeps schreef en die half oktober 2007 zowel in Nederland als in Duitsland verschijnt. Daarin komt een Nederlands meisje voor dat wegens cocaïnesmokkel in een Argentijnse cel belandt. Hoogste tijd dus om persoonlijk een vrouwengevangenis, in pakweg Buenos Aires, te bezoeken.
Hoe kom je daar, ik bedoel als man en zonder een misdaad te plegen? (Klik op de kop van dit artikel om verder te lezen.)

Subsidies Letterenfondsen op de schop
16 januari 2007

In De Volkskrant van 10 januari jl. en op de site www.crimezone.nl geeft Jacob Vis aan het Fonds van de Letteren de tip om het etiket ‘literair’ te laten vallen. Aanleiding: de ondoorzichtigheid van de criteria die het Fonds hanteert bij de subsidietoekenning aan auteurs en vooral het opvallende verschijnsel dat misdaadauteurs daarbij chronisch buiten de boot vallen. (Klik op de kop van dit artikel om verder te lezen.)

Go where the action is.
27 november 2006

Omdat de combinatie cultuur en gezelligheid in Duitsland heel normaal is, organiseren ze er graag Krimifestivals. Dat komt neer op een kort gesprek met een auteur, gevolgd door een uurtje voorlezen uit eigen werk. Bakje nootjes en een glaasje Glühwein erbij, zo komen ze daar de winteravonden wel door. Soms geven ze er een internationaal tintje aan, zoals tijdens de biënnale Mord am Hellweg die dit jaar in oktober en november werd gehouden. De Benelux was dit jaar Schwerpunkt in het stadje Kamen.
Jef Geeraerts had op de Bühne plaatsgenomen als vertegenwoordiger van België. Hij vertelde de presentatrice dat hij de dood nu zeventien maal recht in de ogen had gekeken. Dat was hem goed afgegaan maar hij koesterde angst voor de lijdensweg die aan de achttiende en, naar zijn overtuiging, beslissende confrontatie zou kunnen voorafgaan. Zijn 44ste boek, waar hij momenteel aan werkt, gaat daarover
Of hij voor al die romans veel research had moeten doen, was een andere vraag. (Klik op de kop van dit artikel om verder te lezen>)

Pretenties
9 november 2006

Mensen met pretenties kunnen bij mij niet gauw stuk. Ik kijk altijd gefascineerd toe wanneer iemand de moed heeft om boven zichzelf uit te stijgen met een driest plan of een ideaal waar alleen de goden brood van lusten. Het resultaat doet er voor mij minder toe, want een briljante mislukking is nog altijd te verkiezen boven een zieldodend compromis tussen droom en daad. Als de overmoed of de naïviteit er duimendik vanaf druipt, moet ik wel eens lachen, maar vooral omdat de onvermij¬delijk volgende, harde les toch een zelfgekozen lot is.
Als misdaadromancier stuit ik de laatste jaren echter om de haverklap op een uitgesproken afkeer van pretenties onder de collega’s. Een paar voorbeelden? (Klik op de kop van dit artiekel om verder te lezen>)

Nieuwe bedelaars
3 november 2006

In Buenos Aires zijn de taxi’s nu even goedkoop als de bus een paar jaar geleden. De peso stond toen nog trots overeind naast de dollar, het waren tweelingbroers, volstrekt gelijkwaardig. Eind 2002 bleek de peso een paar ziektes – corruptie, grootheidswaanzin, verblinding – onder de leden te hebben. De economie stortte in en name een hele middenklasse mee in een nooitgedachte ondergang. In de straten verschenen de eerste cartoneros, die de ’s nachts vuilniszakken afstropen op oud karton en papier en bij opkopers voor een paar centen per kilo afleveren. Aan de randen van de stad schoten de krottenwijken uit de grond, met even hoogopgeleide als onwennige bewoners.

Hand boven de vlam
17 oktober 2006

...Ondertussen schreeuwt al die eer en roem van vandaag om de vraag wat we eigenlijk hebben gepresteerd.
Het eerste goede antwoord luidt: hèmmenèks.
Onze Engelstalige gastlopers uit Afrika kunnen nog denken dat het om een stevig ontbijt gaat maar in Ernum en omstreken hebben ze het goed verstaan. Helemaal niks…

Op 24 september hield Jac. Toes een welksomstrede voor de businessdeelnemers aan de Posbankloop. Daarin tracht hij een lijn te trekken van de ultralopers die hun hand niet omdraaien voor een kilometertje of honderd en de lopers die zojuist dé zes of dé vijftien hebben afgelegd.